Székely-Lulofs

Eigenlijk heb ik niet veel zin in lezen, maar je moet toch wat, nietwaar?
Ik lees nu "Tumult : Het levensverhaal van Madelon Szekely-Lulofs" van Frank Okker.
Madelon is een dochter van Claas Lulofs (bestuursambtenaar in Ned. Indië) en Sarah Dijckmeester.
De vader van Claas is dominee en Sarahs vader is kantonrechter te Deventer.

Uit het boek blijkt dat Madelon opgroeit in een niet echt liefdevol, warm nest.
In het boek wordt het leven beschreven van een bestuursambtenaar in Nederlands Indië in het eind van de 19e, begin 20e eeuw.

Madelon trouwt met Hein Doffegnies, broer van de streekromanschrijfster Van Nijnatten-Doffegnies (Moeder Geerte). Hun vader is burgemeester van Deventer.
Uit het huwelijk komen 2 dochters, waarmee naar mijn idee nogal vreemd wordt omgesprongen. Ook de dochter uit het tweede huwelijk met Lazlo Szekely kent geen gezinsleven met een vader en een moeder.
Dat dit mij opvalt ligt aan mij.
Hein werkt op Sumatraanse rubberplantages.

In het boek veel aandacht voor de literaire producten van Madelon en de vertalingen in de diverse talen. Het blijkt dat vertalingen niet altijd de volledige vertalingen van de originele tekst zijn. Een en ander wordt aangepast aan het land en de politieke situatie.
Kortom: je weet niet wat je leest. Heb je wel het hele verhaal voor je of is het een politiek correct verhaal?
Dus:lees het boek in de oorspronkelijke taal, dan weet je zeker dat het de "waarheid" het meest benadert.

Het bijna-lege nest

Nog een dag of wat, en Knelis gaat op zichzelf wonen. Is de bedoeling.
Vanmiddag vertelde hij dat hij z'n kamer had opgeruimd en dat hij "wat spullen" in onze slaapkamer had gezet.
Ik heb nog niet gekeken. Ik heb zo'n duister vermoeden dat het een sportieve gang naar het bed wordt. Zoonlief zei dat we nog wel in ons bed konden liggen. Daar is misschien alles mee gezegd.
Nog een paar dagen en dan moet het toch mogelijk zijn dat ik weer bij de strijkplank kan, kan stofzuigen, mijn boeken kwijt kan in een inmiddels vrij gekomen kamer...

supercalifragilisticsupercalidodious

Nu dacht ik toch dat ik in de UIT/bijlage Freed van de LC iets had gelezen over een musical o.i.d. van Mary Poppins, maar ik kan het niet terugvinden. Nou ja, maakt niet uit.
Toen ik een jaar of 13, 14 was had ik een vriendje dat de toverspreuk Supercalifragilisticsupercalidocious vlekkeloos kon uitspreken, met als gevolg dat ik daarbij niet kon achterblijven.
Het is een spreuk waarmee je je goed gaat voelen als je hem uitspreekt. Ik moet nog maar even oefenen.

Het vriendje heette Govert en zijn vader was kandidaat-notaris. Zei me niets, destijds. Een kandidaat is nog geen echte, toch? Dan kan je wel duur doen, maar stelt niets voor. Govert studeerde rechten, dus zal hij wel een functie in die richting hebben.

Tja, dat zijn zo van die overpeinzingen die je krijgty bij Supercalifagilisticexpialicdocious.

Het nest wordt leger

Nou, onze 23-jarige gaat naar het zich laat aanzien eindelijk ook het huis uit. Niet dat we er op zitten te wachten dat er een kamer vrij komt waarin we onze overbodige troep kunnen dumpen (hoewel...), maar het is wel mooi dat er een einde komt aan onze hotelfunctie.
Het zicht op een appartement heeft onze 23-jarige veranderd als een blad aan een boom: had je tot nu toe een stafkaart nodig om je weg te vinden in z'n kamer, nu heeft hij het opeens over opruimen en netjes. We wisten niet dat deze woorden bij hem waren doorgedrongen. We hebben zelfs opgevangen dat hij mompelde over niet uitgaan omdat hij het geld nodig heeft voor z'n huis.
Een van zijn wensen is een theepot met een waxinelichtje eronder op z'n salontafeltje. Maar waar vind je nog een waxinelichtje voor onder je theepotje? Iets toonbaars? In Heerenveen heeft moeders nog niets gezien waarvan je niet meteen gillend de boom in vliegt. Omabloemetjes met gouden randjes, dat kun je zo'n jongen toch niet aandoen? Eerst maar eens in onze eigen keuken- en andere kastjes kijken of er nog iets te vinden is. Je weet maar nooit wat je ooit 20 jaar geleden in die kastjes hebt gestopt. Dat zijn zo van die verrassingstochten.

Uitdagend gedrag

Meer kattenkwaad

6 mei

6 mei, dat is de dag waarop de zus van mijn vader door wie ik ben grootgebracht in 1938 trouwde met de liefde van haar leven. Vanaf hun 12e jaar (1926) hadden zij verkering en in 1938 zijn zij getrouwd. In april 1939 is hun dochter (niet ik) geboren en in 1941 is Dick aan TBC overleden.
Elk jaar hoorde ik rond 6 mei dit verhaal van mijn moeder (eigenlijk mijn tante).

Een andere zus van mijn vader was met Jan, een broer van Dick getrouwd. Jan overleed in de oorlog toen er een bom op zijn kapperszaak in Den Helder viel.
Beide zussen woonden in de oorlog met hun vader (mijn opa Simon, die met die zeiloren) en hun dochtertjes in Castricum. Van hun vader mochten zij geen verdriet tonen; het leven ging verder. Bovendien had Simon met de flaporen zijn vrouw (mijn grootmoeder Sien) ook in de oorlog verloren (maagkanker).
Niet altijd leuk, maar wel verklaarbare reacties (niet zeuren).

Mijn biologische ouders waren in WOII op Java, in diverse Jappenkampen. Maar dat is een ander verhaal.

Scarface

Toen ik vanavond een blikje bier wilde pakken dat ver boven mijn reikvermogen in het schap stond, viel er een blikje naar beneden, precies op mijn lip. Bloeden als een rund, natuurlijk.
Ziet er dramatisch uit, maar valt uiteindelijk reuze mee.

Annelies weet het nog niet, maar morgen maakt zij een foto van mij met gespleten lip; deze foto wordt dan bij dit berichtje geplaatst.

Toen het gebeurde dacht ik wel met mijn gereformeerde achtergrond: straf van God omdat ik bier koop, en: omdat ik vroeger in het ziekenhuis kinderen met een schisis, die je toen nog gewoon hazelipjes mocht noemen, nadeed: hnghnghnghnghng.
Is natuurlijk niet zo, maar het schiet toch even door je heen.

Nu hoop ik uiteraard dat je op de foto goed het rode streepje boven en onder m'n lip ziet, anders heb ik er nog niets aan, natuurlijk.
Heerlijk toch, als je iets hebt dat zichtbaar is!

Foto en tekst zoals ik het wil hebben--> gelukt!

Nogmaals een foto, nu van mijn grootvader toen hij samen met 2 Helderse vrienden in Groningen was om daar terdege het manufacturiersvak in z'n vingers te krijgen. Tijd: begin 20e eeuw. 1904/'05 dacht ik.
Opa Simon is degene die tegen het hekje leunt. Samen met zijn vrienden was hij er in de leer waarschijnlijk bij een van de grote manufacturenzaken die Groningen destijds rijk was. Je leerde het vak grotendeels bij een andere vakbroeder.
Groningen had een van de weinige textielopleidingen in Nederland. Een soort hogeschool voor de broodnodige warenkennis. Mogelijk zijn Simon en zijn beide Helderse vrienden daarom naar de trots van het Noorden gestuurd, om theorie en praktijk te combineren.
De vrienden zullen hier zo rond 20 jaar geweest zijn. Lijken niet bepaald op twintigjarigen van begin 21e eeuw...

Oefening in plaatsen foto's zonder tussenruimte

Omdat het vandaag 5 mei is en Annelies 50 is geworden een foto van de jarigeRein heeft me zojuist verteld hoe dat moet, het plaatsen van foto's zonder tussenruimte; ik ben benieuwd naar het resultaat. Helaas, niet gelukt. Volgende poging komt er aan.

Jaap Fischer

Sytske had het gisteren over zingen. Toen ik in een grijs verleden op de Pedagogische Academie in Den Helder zat, was er een jongen (Willem) die elke maandagochtend tijdens de weekopening iets van Jaap Fischer zong. Toen ik later Jaap Fischer (Joop Visser) in 'het echt' hoorde, was het of ik Willems stem hoorde. Hierbij het lied "Het ei". Er is geen beeld, maar dat moet de goede luisteraar weinig kunnen schelen:

Ogen - Nooit te oud

Als ik met dit mooie weer 's avonds thuis kom, ga ik eerst achter in de tuin in het zonnetje zitten met een krantje en een glaasje.
Vanavond deed ik m'n ogen dicht en zoals iedereen weet zie je, als je recht tegen de zon inkijkt, een rode kleur en heel vaag de adertjes van je oogleden. Het was grappig: als ik mijn hoofd naar beneden deed werd de rode kleur zwart, en deed ik m'n hoofd naar achteren dan werd alles wit. Had ik nog nooit gezien. Zo ben je nooit te oud om nieuwe ervaringen, hoe klein ook, op te doen.

Wijze woorden

In dit boek vond ik wat uitspraken die mij aanspraken

Echte kennis is weten tot op welke hoogte je onwetend bent - Confucius (551 v.Chr. - 479 v.Chr.)

Hij die alleen zijn kant van de zaak kent, weet er weinig van af - John Stuart Mill (1806-1873)

Je kunt niet twee maal in dezelfde rivier stappen - Heraclitus (540 v.Chr.-480 v.Chr.)

#23 23 Dingen : een openbaring

Ja, ik ben er…! Mijn 23e Ding, de Evaluatie.

Voordat ik begon met 23 dingen dacht ik: ach, doe ik ff! Ik heb toch wel vaker achter de computer gezeten?!?
Niet dus.
Al snel had ik het gevoel: dat leer ik nóóit! Hoe onthoud ik dit allemaal??
Bloed, zweet en bijna tranen (nou ja), maar dank zij hulp van collega’s begon het toch zo langzamerhand te dagen. Vooral van Rein, met zijn bijna nonchalante manier van uitleggen: “… en toen deed ik geloof ik dat en … eh .. ja, kijk, zo gaat het…” heb ik veel geleerd. Ook Wiesje en Annelies gaven mij nuttige tips en trucs. Toen ik eenmaal durfde heb ik zelf ook van diverse dingen uitgevonden hoe het allemaal werkt.

Niet elk Ding heeft evenveel mijn aandacht gehad. Daarom wil ik de 23Dingen nog wel eens dunnetjes overdoen, nu ik meer inzicht in e.e.a heb en wat meer technieken beheers. Bijvoorbeeld het leuk maken van lettertjes en daar dan een leuke tekst /afbeelding bij maken. Foto’s meer bewerken wil ik ook beter doen en niet alleen maar een kat gele ogen geven of een familiefoto onherkenbaar maken. Voor mij wel leuk, maar de familie vindt er denk ik niet veel aan en de katten ook niet.

Van de cursus heb ik leren durven. Ik durf nu meer van alles aan te klikken en te gaan zien wat ik ermee kan doen. Dat komt ook doordat ik nu wat termen ken en weet wat deze zoal inhouden.
Toen wij jáááren geleden, ergens in de jaren ’90, een computer kregen thuis, durfde ik de muis niet aan te raken voordat het zandlopertje was verdwenen, want je wist maar nooit wat je dan allemaal aanrichtte: de hele computer kon wel crashen!
Nou, zo’n gevoel was dit ook zo ongeveer: stel dat je iets aanklikt dat je niet kent, overleeft de pc dit dan wel?
Na deze cursus is het hek van de dam. Ik zie nu overal mogelijkheden om dingen te bekijken en te veranderen. Baat het niet, schaden doet het ook niet.

Ik zie hoe belangrijk Web 2.0 is; vooral in de manier van benaderen van mensen die nog niet naar de bibliotheek komen (of nog niet hebben genoten van onze activiteiten) zie ik veel mogelijkheden. Korte filmpjes met to the point informatie moeten kunnen aanslaan. Niet dat ik die filmpjes zelf zou kunnen maken; daar zijn weer andere mensen voor.

Ik ben nog niet over alles enthousiast. MSN’en deed ik al wel sporadisch en chatten via andere kanalen met collega’s ook, maar daar zie ik nog steeds het nut niet zo van in. Wel even leuk, maar het moet niet te lang duren.
Ik ben ook “in Hyves” maar daar doe ik ook niet veel mee. Komt misschien nog wel.

Ergens in een gedicht van Annie M.G. staat ”ik voel me zo gedrongen tot het maken van een..”(nest? web?).
Nou, zo voelde ik me gedrongen tot het maken van een familieblog. Ik kan me er heerlijk in uitleven. Tot nu toe leest geen mens het, voor zover ik weet, en dat is maar goed ook. Eerst doe ik het omdat ik het zelf zo leuk vind en als ik vind dat het aan den volke getoond kan worden dan meld ik het wel aan de diverse belanghebbenden.
Wie weet maak ik nog wel andere weblogs voor andere mijn belangstelling hebbende doelgroepen.

Wat ik ook leuk vind is het bekijken van YouTube filmpjes op thema. Gisteravond een Jordanese avond gehad met tante Leen en Johnny Jordaan.
Je vindt nog eens wat, op YouTube, niet alleen al dan niet bekende familieleden, maar ook filmpjes van vroeger waarin veel te herkennen is. In mijn geval Den Helder met een nostalgisch filmpje van een tijdgenoot.

Dingen als ning.20 zijn leuk en ook Worldcat, maar ik zie nog niet dat het mijn leven kan verrijken. Het is grappig om te zien, maar ik verkeer nog niet in zo hoge nood dat ik het nodig heb; denk ik nu in al mijn ‘wijsheid’.

Naar mijn idee ‘ vergeet’ ik heel wat van de 23Dingen, zoals bijvoorbeeld de wiki’s, de zandbak, enz.
Wat het nieuwst is komt het eerst boven.

Ik heb heel veel gehad aan deze cursus. Het heeft me vrijer gemaakt en het heeft me laten zien dat er heel veel mogelijk is.
Kortom: er is (zonder overdrijving) een wereld voor me open gegaan.
Ik hoop dat de opdrachten nu niet meteen van het scherm verdwijnen, zodat ik toch nog zo nu en dan iets kan nakijken en kan gaan oefenen.

Informatieve bibliotheekfilmpjes

Naar aanleiding van het informatieve Jan Roeper-filmpje bedacht ik me dat het met name voor de jongere generatie een goed idee zou zijn om informatieve bibliotheekfilmpjes op onze website te zetten dan wel op een eventueel te maken bibliotheekblog.
Korte filmpjes met to-the-point info over bijvoorbeeld activiteiten (wat, waar en wanneer).
In de digitale nieuwsbrief kunnen links gemaakt worden naar dit soort filmpjes.

Nog een echte Jan Roeper

Een echte Texelse Jan Roeper

Via de Texelse Beeldbank vond ik een Jan Roeper:
Hij is wel wat ouder dan 'onze' Jan. Zo te zien is ook deze Jan een harder werker.

Zwarte sokken

Foto gemaakt door mijn nicht Annemieke. Klik op het plaatje en lees de wijze les op het ruitje van de wasmachine.

Twitteren

Gevonden op de 7dingencursus van de universiteit Leiden:


p.s.: ik heb het filmpje ook gedeeld via Hyves. Voor het eerst dat ik hyves "op eigen initiatief" gebruik en het nog leuk vind ook!

#22 Nog meer verzamelde gedachten

Ik voel me persoonlijk betrokken bij en verantwoordelijk voor de beantwoording van vragen en het geven van adviezen, het gemak waarmee mensen deze kunnen krijgen en de mate waarin zij deze kunnen benutten.
(Stelling 16 van het Manifest Bibliothecaris 2.0 Kees Hamann)
Dit is het oude ‘handwerk’ combineren met nieuwe technieken. Bij de beantwoording van de vragen van al@din geven wij altijd URL’s van websites waarmee men zich verder en dieper op het gevraagde onderwerp kan oriënteren. Zo ben je eigenlijk een digitale docent die mogelijkheden aanreikt om verder te kijken/studeren.

Sinds afgelopen weekend ben ik ingeschreven bij bibliotheek20.ning. Als ik de schrijfsels daar zie dan denk ik, daar heb ik (nog) niets zinnigs aan toe te voegen. Anderen kunnen dat beter dan ik. Ik kan ook even niets bedenken waarmee ik een discussie zou kunnen starten; zó hoog zit het me ook weer niet. Als ik het lees is mijn eerste reactie vaak: wat weten zij veel. In 2e instantie blijkt dat veel weten vaak reuze mee te vallen. Het zijn de memen die maken dat ik het in 1e instantie vol ontzag aanzie.

Heimwee naar de catalogusbakken? Nou nee, ik niet. Digitaal is veel meer (en sneller!) te vinden!

De powerpointpresentatie van Wowter,Wouter, Walter bekeken. Tja, wat moet ik daar over zeggen? Ik had er geen geluid bij, maar het was wel duidelijk waar het over ging.

Ik denk dat we in Súd wel iets met 23dingen gaan doen. Robert heeft al een weblog Skarsterlânnieuws gemaakt die voor iedereen die dat wil is te volgen. Wiesje en Yteke hebben een weblog waarin zij verslag doen van hun opleiding mediacoach.

Een bibliotheekblog waarin de laatste nieuwtjes staan, informatie kan worden gevraagd en waarin men (=iedereen, dus niet alleen bibliotheekmedewerkers) titels van boeken, cd’s, dvd’s, tijdschriften, digitale spellen enz. kan bespreken en aanschafsuggesties kan doen, dat moet toch te realiseren zijn. Een bibliotheekblog in plaats van een digitale nieuwsbrief. Zie het voorbeeld van de bibliotheek Amsterdam. En o ja, om dat te beheren moeten we een nerd inhuren, volgens Annelies.

Zelf heb ik een weblog gemaakt voor mijn familie (en daar hoort ook héél verre familie bij die ik niet of nauwelijks ken, nou, en dat zegt wat!) om hen ook actief deel te laten nemen aan het webgebeuren. Iedereen (nou ja, bijna) heeft van mij een mailtje gekregen waarin zij worden uitgenodigd de blog te bekijken, en ook om deel te nemen aan de Boendermakerhyves, die is gemaakt door neef Henny. Verder heb ik hen attent gemaakt op het initiatief van de Universiteit Leiden. Tot nu toe 2 hyves-belangstellenden en verschillende mensen die de Boenderblog hebben bekeken en commentaar hebben gegeven via e-mail. We kunnen niet van de vloer op de zolder, maar het begin is er.

Een verzameling gedachten over memen en genen

Toen ik bij de omschrijving van #22 het bovenste plaatje aanklikte vielen mij de woorden ‘Library 2.0 meme map’ op.
Maandagavond 6 april had filosoof Bauke Zijlstra het ook over memen, maar dat zijn andere memen dan die van Library 2.0.
Het woordje ‘meme’ zal zijn afgeleid van memory, geheugen. Memen in de filosofie zijn de aangeleerde denkwijzen, wenselijk gedrag, zoals de denkwijze dat iets ”zo hoort omdat iedereen vindt dat het zo hoort ” of dat je vindt dat een spin griezelig is of denkt te weten dat donkere mensen goed kunnen swingen.
Aangeleerd gedrag en denken.
Tegen memen kun je iets doen, in tegenstelling tot wat je aan je genen kunt doen. Je genen –erfelijke eigenschappen- als blond krullend haar of grote voeten, daar is vaak weinig aan te doen, tenzij je in het eerste geval je haar verft en laat ontkrullen en met de stand van de huidige medische wetenschap is er aan die lange tenen waarschijnlijk ook wel iets te doen.